Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016

"Τζιοκόντα" του Νίκου Κοκάντζη.

Λιγότερο παραγωγική σε αναρτήσεις αυτή η εβδομάδα, είχε όμως ένα αναγνωστικό χάιλαϊτ. Αποφάσισα να διαβάσω στο ρεπό μου αυτό το βιβλίο, για το οποίο είχα ακούσει εξαιρετικά λόγια από τον προϊστάμενό μου-καμία σχέση τα γούστα μας στα βιβλία, ουδεμία όμως-και μου κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον η περιγραφή στο οπισθόφυλλο (αν και αυτό το "ι" στο Τζιοκόντα μου τη βαράει ιδιαιτέρως, για να πω και τα στραβά μου.)
Για να ξεκινήσω από τα βασικά. Αληθινή ιστορία, Θεσσαλονίκη εν μέσω γερμανικής Κατοχής , δύο γειτονικά σπίτια, μια οικογένεια Ελλήνων και μια Εβραίων, ο έρωτας του Νίκου και της Τζιοκόντας. Θα μου πείτε, ακόμα μία ιστορία για τον πόλεμο και την κατοχή και τους Εβραίους. Όχι. Λάθος. Μέγα λάθος. Έχουν γραφτεί πάμπολλα βιβλία με αυτό το θέμα και για αυτήν την περίοδο. Σαν αυτό όμως, δεν έχω διαβάσει άλλο. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο συγγραφέας βρήκε το κουράγιο να το γράψει τριάντα(!) χρόνια μετά (το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1975 και μεταφράστηκε και σε 6-7 γλώσσες). Μιλάμε για έναν ύμνο. Μια ελεγεία στον έρωτα. Η ιστορία αυτή ξεχειλίζει από αγάπη και έρωτα. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Ο έρωτας του Νίκου και της Τζιοκόντας. Δύο άνθρωποι που βιώνουν συναισθήματα και καταστάσεις που πολλοί θα εύχονταν να γευτούν έστω και μια μέρα στη ζωή τους. Συναισθήματα τόσο δυνατά και σαρωτικά, που σε κάνουν να ξεχνάς ότι διαβάζεις για δύο παιδιά.  Γιατί παιδιά είναι. 14 και 15 χρόνων. Ο πόλεμος δεν υπάρχει, παρά μόνο σαν φόντο στην ιστορία. Δε βλέπουμε τίποτα από τις γνώριμες πλέον φρικαλεότητες της εποχής. Για το συγγραφέα δεν έχει τίποτα άλλο σημασία, παρά να αποτυπώσει στο χαρτί τις αναμνήσεις του. Και το κάνει με τρόπο ιερό, στη μνήμη της αγαπημένης του που χάθηκε τελικά στα κρεματόρια.
Το Ολοκαύτωμα και η περίοδος του ΒΠΠ, είναι μια θεματολογία που με συγκινεί αφάνταστα και δεν με κουράζει να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω για αυτή (ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία είναι η "Σερενάτα" του Λιβανελί, στην οποία θα αφιερώσω σίγουρα μια ανάρτηση στο άμεσο μέλλον.) Αυτό το βιβλιαράκι, όμως με άγγιξε όσο κανένα άλλο. 102 σελίδες συμπυκνωμένων συναισθημάτων. Σπαρακτικό.

Who-is-who: "Τζιοκόντα", Νίκος Κοκάντζης. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
Γιατί να το διαβάσω: Γιατί είναι μια δυνατή ιστορία, αγάπης και αλήθειας.
Σε ποιους απευθύνεται: Παραδόξως σε περισσότερους από ότι δείχνει. Ξαναλέω, το άτομο από το οποίο άκουσα για τη Τζιοκόντα, είναι τελείως κόντρα στο είδος.

(Φωτογραφία δεν έχω, γιατί το βιβλίο ήταν δανεικό.)

Σ.

Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016

"Οι προσκεκλημένοι" του Pierre Assouline.

Απ νέξτ, έχουμε ένα βιβλίο (δυστυχώς) εξαντλημένο, αλλά ουχί ξεχασμένο. Ένα από τα πρώτα βιβλία που διάβασα όταν ξεκίνησα τη δουλειά και αυτό που με έκανε να παρατηρήσω για πρώτη φορά τι πάει να πει "λογοτέχνης". Τεχνίτης του λόγου. Μιλάμε εδώ για έναν συγγραφέα, ο οποίος δεν γράφει απλά για να παραθέσει την ιστορία που κατέβασε το κεφαλάκι του. Διαλέγει με πολλή προσοχή τις λέξεις που θα απαρτίσουν τις προτάσεις του και χρησιμοποιεί το λόγο, σχεδόν όπως ο Καραβάτζο χρησιμοποιεί το φως (τι σακριλέτζο, Θεέ μου).
Βρισκόμαστε σε ένα από τα πιο αριστοκρατικά διαμερίσματα των Παρισίων, όπου η περίφημη Μαντάμ Ντυ ετοιμάζει ένα από τα θρυλικά της δείπνα. Από αυτά με το επιτραπέζιο πλάνο, όπου τα μαχαιροπήρουνα απέχουν αυστηρά 72 εκατοστά μεταξύ τους και οι θέσεις είναι μελετημένες με την διπλωματική ικανότητα του Ταλεϋράνδου,  το κουτί με τα πούρα δίπλα στην είσοδο, το εξεζητημένο μενού που θα έπαιρνε άνετα αστέρι Μισελέν, κτλ κτλ. Καλεσμένοι βέβαια, από πρέσβεις-εν ενεργεία και έκπτωτοι-μέχρι χρηματιστές, σταρ και φιλοσοφίζοντες διανοούμενοι. Όλα είναι υπολογισμένα στην εντέλεια. Η επιτυχία εγγυημένη, όπως πάντα άλλωστε. Αλλά φευ! Κάτι ένα ζευγάρι που ακύρωσε τελευταία στιγμή, κάτι ένας φίλος που ήρθε, αλλά εν τέλει ήταν για άλλον όροφο, πάει στο τραπέζι η ομήγυρις, όπου βρίσκονται μπροστά ΣΤΟ απόλυτο πρόβλημα. Οι προσκεκλημένοι είναι δεκατρείς. Κελ καταστρόφ, κελ ντεζάστρ, κελ γρουσουζιά και τώρα τι θα κάνουμε; Τη λύση θα δώσει ένας εκ των συνδαιτημόνων, ο οποίος έχει τη φαεινή ιδέα να προσκαλέσει στο τραπέζι την οικιακή βοηθό της Μαντάμ, τη Σόνια. Ή, όπως αποκαλύπτεται στη διάρκεια του δείπνου, Ουμελκχεΐρ-η μητέρα της καλοσύνης στη γλώσσα της-η οποία όταν δεν εργάζεται ως καμαριέρα, προσπαθεί να τελειώσει τη διατριβή της στην Ιστορία της Τέχνης στη Σορβόννη. Καλό ε; Ναι. Και όπως παρατηρεί στη σελίδα 158 ο επίτιμος καλεσμένος του δείπνου: "Η παρουσία σας έκανε να βγουν στην επιφάνεια πράγματα που δε βγαίνουν ποτέ. Όλα αυτά που η κοινωνία καταχωνιάζει, ελπίζοντας πως ποτέ κανείς δε θα έχει την κακογουστιά να τα ξεθάψει. Δε χρειάζεται κάτι σπουδαίο. Δεκατρία άτομα, και μετά... Βγαίνει όλη η σκόνη, προκαλεί βήχα, πνίγει..." Σάμζ ιτ απ πέρφεκτλυ.


Who-is-who: "Οι προσκεκλημένοι", Pierre Assouline. Κυκλοφορούσε από τις εκδόσεις Πόλις.
Γιατί να το διαβάσω (αν το βρω): Γιατί ζούμε σε μια υποκριτική κοινωνία και δεν κάνει κακό να δούμε λίγο απ'έξω πως φαίνεται. Και για την εξαιρετική γλώσσα (και μετάφραση από την Ρίτα Κολαΐτη).
Σε ποιους απευθύνεται: Σε αυτούς που αγαπούν το καλό βιβλίο, τους γάλλους συγγραφείς και τη διάχυτη ειρωνεία.


Σ.


Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2016

"Το βιβλίο της Κατερίνας" του Αύγουστου Κορτώ.

Και πάμε λοιπόν στο πρώτο μας βιβλίο. (Ναι, ξεκινάω πρόταση, παράγραφο, κείμενο ολόκληρο με "και". Μ'αρέσει το "και". Κουβαλάει κι άλλα πολλά μαζί του.) Δε δυσκολεύτηκα καθόλου να κάνω αυτήν την επιλογή, εντούτοις, προσπαθώ χρόνια να βγάλω ένα τοπ-φάιβ αγαπημένων βιβλίων, αλλά δεν... Το βιβλίο αυτό δεν είναι καινούριο, ούτε και παλιό. Δεν είναι εξαντλημένο ούτε και ξεχασμένο. Επιμένει να είναι μπεστ-σέλλερ ΚΑΙ σολντ άουτ σαν παράσταση. Και όχι άδικα. Είναι ένα βιβλίο που δεν χρειάζεται συστάσεις. Το μόνο που χρειάζεται, είναι να αφεθείς στις 252 του σελίδες και αυτές θα σου δείξουν το δρόμο. Έναν δρόμο που, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται δύσκολος και στενάχωρος.
"Αυτό το βιβλίο δεν έχει σκοπό να πληγώσει κανέναν, εκτός απ' αυτούς που θα το διαβάσουν." -μας λέει η Κατερίνα. Πράγματι, δεν περιμένει κανείς κάτι διαφορετικό από ένα αφήγημα που διηγείται τη ζωή μιας γυναίκας που πάλεψε και νικήθηκε από την ψυχική ασθένεια. Μια αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, σκληρή, ωμή, ζωντανή, αληθινή. Χωρίς στολίδια, φτιασίδια και ωραιοποιήσεις. Ένα οικογενειακό πορτραίτο όπου, αν παρατηρήσει προσεκτικά, κάθε αναγνώστης θα ανακαλύψει ένα μικρούλι χαρακτηριστικό από το δικό του "μαύρο" οικογενειακό πίνακα. Η "Κατερίνα" όμως δεν είναι "μαύρη".
Κάθε φορά που παρουσιάζω αυτό το βιβλίο σε ένα νέο αναγνώστη, που δεν έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται, ακούω ακριβώς την ίδια φράση. Μα καρμπόν όμως. "Άπαπα μαυρίλα, πολύ βαρύ πράγμα, θα με πιάσει κατάθλιψη." Ναι, φαινομενικά το να διαβάζεις για μια γυναίκα που έπασχε από μανιοκατάθλιψη είναι βαρύ κι ασήκωτο. Και εδώ μπαίνει ο συγγραφέας. Δεν θα κρύψω τη λατρεία μου.  Είμαι φαν. Τον διαβάζω. Τον αγαπώ. Το αξίζει και με το παραπάνω. Γιατί αυτός ο άνθρωπος έγραψε ένα "σκοτεινό" βιβλίο, που με γέμισε φως, ζεστασιά και αισιοδοξία. Αυτό είναι που προσπαθώ να περάσω στους άλλους. Ότι δε σε κάνει να θες να δαγκώσεις φλέβα. Σε κάνει να θες να δαγκώσεις σοκολάτα. Και το διπλανό σου-γνωστό ή άγνωστο-γιατί ή ζωή είναι πολύ μικρή για να μην αγαπάμε. Έχει πολύ αγάπη μέσα. Την αγάπη της Κατερίνας στον Πέτρο, στον Τάσο, στο Χατζιδάκι, στον Τσιφόρο-αγάπη που έδωσε, αγάπη που ήθελε να δώσει και αγάπη που δεν κατάφερε να δώσει.

Αυτά με τα φιλολογικά. (και δεν είμαι και φιλόλογος τρομάρα μου.)
Στο τεχνικό κομμάτι τώρα,.
Who-is-who: "Το βιβλίο της Κατερίνας", Αύγουστος Κορτώ. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
Γιατί να το διαβάσω: Γιατί είναι απλά ΣΥ-ΓΚΛΟ-ΝΙ-ΣΤΙ-ΚΟ. (πεζό και τετριμμένο, είναι όμως.)
Σε ποιους απευθύνεται: Σε όλους όσοι διαβάζουν επειδή αγαπούν τα βιβλία και θέλουν να παίρνουν κάτι από αυτά. (Θα πάρετε πολλά.)


Σ.

Γουέλκαμ, γουέλκαμ!

Καλωσήλθατε στο BookMyWeek!

Όπως ίσως αντιλαμβάνεστε από τον τίτλο, το μπλογκ αυτό έχει ως σκοπό να παρουσιάζει σε εβδομαδιαία βάση από ένα-παλιό, καινούριο, μπεστσελλεριά, κουλτουριάρικη ασάφεια, χοτ σταφ, εξαντλημένο από εκδότη και συγγραφέα, ξεχασμένο από Θεό κι ανθρώπους-βιβλίο. (Αρκετές συσσωρευμένες πληροφορίες και ελάχιστοι αναγνώστες-πελάτες που θα καθήσουν να ακούσουν το μακρύ μου και το κοντό μου για το τάδε βιβλίο του Φράνσεσκ Μιράλλιες που διάβασα πριν 4 αιώνες και μου συντάραξε το είναι. Ας τα γράψω κι εγώ εδώ-όλο και κάποιος θα τα διαβάσει... Φαντάζομαι.) Η επιλογή θα γίνεται τυχαία, με βάση κυρίως τις προσωπικές μου επιλογές (δικό μου μπλογκ άλλωστε), αλλά, επειδή πιστεύω στην κοινωνία των βιβλιοφαν, αν κάποιος τύχει και πέσει πάνω στον συγκεκριμένο ιστότοπο και θέλει μια βοήθεια για το αν "Η πόλη στις φλόγες" είναι όντως το μπεστ σέλλερ που υπόσχεται να είναι ή αν "Η μανία με τον Καραβάτζιο" αποτελεί βιογραφία του ζωγράφου ή νουάρ-τύπου του Όλιβερ Μπανκς-μπι μάι γκεστ και ζητήστε ριβιού κατά παραγγελία! Υπάρχει πρόσβαση σε μεγάλη γκάμα έργων-βιβλιοπώλης (ας πούμε) γαρ-θα βρείτε από Τούρκους, Γάλλους και Ισλανδούς νομπελίστες μέχρι πολυαγαπημένους Σικελούς μπατσοσυγγραφείς και λατρεμένους Ιάπωνες νεοϋπαρξιστές.   Αυτά για αρχή. Η συνέχεια επί της οθόνης...

Σ.