Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016

"Οι προσκεκλημένοι" του Pierre Assouline.

Απ νέξτ, έχουμε ένα βιβλίο (δυστυχώς) εξαντλημένο, αλλά ουχί ξεχασμένο. Ένα από τα πρώτα βιβλία που διάβασα όταν ξεκίνησα τη δουλειά και αυτό που με έκανε να παρατηρήσω για πρώτη φορά τι πάει να πει "λογοτέχνης". Τεχνίτης του λόγου. Μιλάμε εδώ για έναν συγγραφέα, ο οποίος δεν γράφει απλά για να παραθέσει την ιστορία που κατέβασε το κεφαλάκι του. Διαλέγει με πολλή προσοχή τις λέξεις που θα απαρτίσουν τις προτάσεις του και χρησιμοποιεί το λόγο, σχεδόν όπως ο Καραβάτζο χρησιμοποιεί το φως (τι σακριλέτζο, Θεέ μου).
Βρισκόμαστε σε ένα από τα πιο αριστοκρατικά διαμερίσματα των Παρισίων, όπου η περίφημη Μαντάμ Ντυ ετοιμάζει ένα από τα θρυλικά της δείπνα. Από αυτά με το επιτραπέζιο πλάνο, όπου τα μαχαιροπήρουνα απέχουν αυστηρά 72 εκατοστά μεταξύ τους και οι θέσεις είναι μελετημένες με την διπλωματική ικανότητα του Ταλεϋράνδου,  το κουτί με τα πούρα δίπλα στην είσοδο, το εξεζητημένο μενού που θα έπαιρνε άνετα αστέρι Μισελέν, κτλ κτλ. Καλεσμένοι βέβαια, από πρέσβεις-εν ενεργεία και έκπτωτοι-μέχρι χρηματιστές, σταρ και φιλοσοφίζοντες διανοούμενοι. Όλα είναι υπολογισμένα στην εντέλεια. Η επιτυχία εγγυημένη, όπως πάντα άλλωστε. Αλλά φευ! Κάτι ένα ζευγάρι που ακύρωσε τελευταία στιγμή, κάτι ένας φίλος που ήρθε, αλλά εν τέλει ήταν για άλλον όροφο, πάει στο τραπέζι η ομήγυρις, όπου βρίσκονται μπροστά ΣΤΟ απόλυτο πρόβλημα. Οι προσκεκλημένοι είναι δεκατρείς. Κελ καταστρόφ, κελ ντεζάστρ, κελ γρουσουζιά και τώρα τι θα κάνουμε; Τη λύση θα δώσει ένας εκ των συνδαιτημόνων, ο οποίος έχει τη φαεινή ιδέα να προσκαλέσει στο τραπέζι την οικιακή βοηθό της Μαντάμ, τη Σόνια. Ή, όπως αποκαλύπτεται στη διάρκεια του δείπνου, Ουμελκχεΐρ-η μητέρα της καλοσύνης στη γλώσσα της-η οποία όταν δεν εργάζεται ως καμαριέρα, προσπαθεί να τελειώσει τη διατριβή της στην Ιστορία της Τέχνης στη Σορβόννη. Καλό ε; Ναι. Και όπως παρατηρεί στη σελίδα 158 ο επίτιμος καλεσμένος του δείπνου: "Η παρουσία σας έκανε να βγουν στην επιφάνεια πράγματα που δε βγαίνουν ποτέ. Όλα αυτά που η κοινωνία καταχωνιάζει, ελπίζοντας πως ποτέ κανείς δε θα έχει την κακογουστιά να τα ξεθάψει. Δε χρειάζεται κάτι σπουδαίο. Δεκατρία άτομα, και μετά... Βγαίνει όλη η σκόνη, προκαλεί βήχα, πνίγει..." Σάμζ ιτ απ πέρφεκτλυ.


Who-is-who: "Οι προσκεκλημένοι", Pierre Assouline. Κυκλοφορούσε από τις εκδόσεις Πόλις.
Γιατί να το διαβάσω (αν το βρω): Γιατί ζούμε σε μια υποκριτική κοινωνία και δεν κάνει κακό να δούμε λίγο απ'έξω πως φαίνεται. Και για την εξαιρετική γλώσσα (και μετάφραση από την Ρίτα Κολαΐτη).
Σε ποιους απευθύνεται: Σε αυτούς που αγαπούν το καλό βιβλίο, τους γάλλους συγγραφείς και τη διάχυτη ειρωνεία.


Σ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου