Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016

"Τζιοκόντα" του Νίκου Κοκάντζη.

Λιγότερο παραγωγική σε αναρτήσεις αυτή η εβδομάδα, είχε όμως ένα αναγνωστικό χάιλαϊτ. Αποφάσισα να διαβάσω στο ρεπό μου αυτό το βιβλίο, για το οποίο είχα ακούσει εξαιρετικά λόγια από τον προϊστάμενό μου-καμία σχέση τα γούστα μας στα βιβλία, ουδεμία όμως-και μου κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον η περιγραφή στο οπισθόφυλλο (αν και αυτό το "ι" στο Τζιοκόντα μου τη βαράει ιδιαιτέρως, για να πω και τα στραβά μου.)
Για να ξεκινήσω από τα βασικά. Αληθινή ιστορία, Θεσσαλονίκη εν μέσω γερμανικής Κατοχής , δύο γειτονικά σπίτια, μια οικογένεια Ελλήνων και μια Εβραίων, ο έρωτας του Νίκου και της Τζιοκόντας. Θα μου πείτε, ακόμα μία ιστορία για τον πόλεμο και την κατοχή και τους Εβραίους. Όχι. Λάθος. Μέγα λάθος. Έχουν γραφτεί πάμπολλα βιβλία με αυτό το θέμα και για αυτήν την περίοδο. Σαν αυτό όμως, δεν έχω διαβάσει άλλο. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο συγγραφέας βρήκε το κουράγιο να το γράψει τριάντα(!) χρόνια μετά (το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1975 και μεταφράστηκε και σε 6-7 γλώσσες). Μιλάμε για έναν ύμνο. Μια ελεγεία στον έρωτα. Η ιστορία αυτή ξεχειλίζει από αγάπη και έρωτα. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Ο έρωτας του Νίκου και της Τζιοκόντας. Δύο άνθρωποι που βιώνουν συναισθήματα και καταστάσεις που πολλοί θα εύχονταν να γευτούν έστω και μια μέρα στη ζωή τους. Συναισθήματα τόσο δυνατά και σαρωτικά, που σε κάνουν να ξεχνάς ότι διαβάζεις για δύο παιδιά.  Γιατί παιδιά είναι. 14 και 15 χρόνων. Ο πόλεμος δεν υπάρχει, παρά μόνο σαν φόντο στην ιστορία. Δε βλέπουμε τίποτα από τις γνώριμες πλέον φρικαλεότητες της εποχής. Για το συγγραφέα δεν έχει τίποτα άλλο σημασία, παρά να αποτυπώσει στο χαρτί τις αναμνήσεις του. Και το κάνει με τρόπο ιερό, στη μνήμη της αγαπημένης του που χάθηκε τελικά στα κρεματόρια.
Το Ολοκαύτωμα και η περίοδος του ΒΠΠ, είναι μια θεματολογία που με συγκινεί αφάνταστα και δεν με κουράζει να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω για αυτή (ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία είναι η "Σερενάτα" του Λιβανελί, στην οποία θα αφιερώσω σίγουρα μια ανάρτηση στο άμεσο μέλλον.) Αυτό το βιβλιαράκι, όμως με άγγιξε όσο κανένα άλλο. 102 σελίδες συμπυκνωμένων συναισθημάτων. Σπαρακτικό.

Who-is-who: "Τζιοκόντα", Νίκος Κοκάντζης. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
Γιατί να το διαβάσω: Γιατί είναι μια δυνατή ιστορία, αγάπης και αλήθειας.
Σε ποιους απευθύνεται: Παραδόξως σε περισσότερους από ότι δείχνει. Ξαναλέω, το άτομο από το οποίο άκουσα για τη Τζιοκόντα, είναι τελείως κόντρα στο είδος.

(Φωτογραφία δεν έχω, γιατί το βιβλίο ήταν δανεικό.)

Σ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου