Τρίτη 20 Μαρτίου 2018

"Το καρυδότσουφλο" του Ian McEwan.


Εντάξει, μόνο δύο μήνες αποχής αυτή τη φορά. Καλά είμαστε.
Έχουμε και λέμε: Μητέρα συνωμοτεί με αδερφό συζύγου για να τον δολοφονήσουν και μόνος μάρτυρας της εν λόγω δολοπλοκίας, το έμβρυο στην κοιλιά της. Αν δεν σας ιντριγκάρει αυτό από μόνο του, δεν ξέρω τι θα το κάνει. Η ξεκάθαρη αναφορά στην Αμλετική τραγωδία; Η τόσο δυνατή και περιγραφική πένα του McEwan; Βρείτε κάτι από όλα να σας κεντρίσει το ενδιαφέρον και διαβάστε αυτό το συμπυκνωμένο πυροτέχνημα.

Για την ιστορία, ο Άμλετ καλείται να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα του από τον θείο του Κλαύδιο (ο θείος στο βιβλίο μας λέγεται, καθόλου τυχαίως  Κλωντ), ο οποίος θείος καταλήγει να παντρευτεί και τη μητέρα του Άμλετ,Trudy- Γερτρούδη. Χωριό που φαίνεται, κολαούζο δεν θέλει. 

Ξεκινάει, λοιπόν, η αφήγηση και βρισκόμαστε σε άκρα παραδοξότητα, να διαβάζουμε τις σκέψεις και τις απόψεις ενός εμβρύου. Ενός εμβρύου, άρτια κατατοπισμένου σε ιστορικά, πολιτικά, κοινωνιολογικά, ψυχολογικά, βιολογικά και οινολογικά πλαίσια. Ένα έμβρυο με άποψη για την τρέχουσα παγκόσμια πολιτική κατάσταση, για τις δυσκολίες που επέρχονται στη χώρα του και την ευρύτερη ευρωπαϊκή ήπειρο και με αγαπημένη ποικιλία κρασιού το Pinot Noir.  Που βρίσκεται παγιδευμένο σε μια δηλητηριώδη «πραγματικότητα» από την οποία αγωνιά να απελευθερωθεί θέλοντας παράλληλα  πάση θυσία να υπερασπιστεί τον πατέρα του και να σώσει τη μητέρα του από τα δίχτυα του εξαντλητικά βαρετού και ανυπόφορου θείου του.

Διαβάζοντας το βιβλίο, έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να ξεχνάει ποιος είναι ο αφηγητής και σε τι κατάσταση βρίσκεται. Όταν όμως ερχόταν η συνειδητοποίηση του αφηγητή στη μήτρα, ανέβαινε αυτόματα  δέκα λέβελ η αφήγηση.  Αγαπημένη φράση, ήδη από τη δεύτερη σελίδα: «Όταν ακούω «γαλάζιο», το οποίο ποτέ μου δεν έχω δει, φαντάζομαι ένα είδος νοητικού συμβάντος  το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά στο «πράσινο», το οποίο ποτέ μου δεν έχω δει.» Μιλάει για  πράγματα, τα οποία όμως αγνοεί. Πληροφορίες από το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, της συζητήσεις της μητέρας του που έχουν μεταφερθεί σε αυτό, μέσω του ομφάλιου λώρου και του αμνιακού υγρού.  Πέρα όμως από τις πληροφορίες και τη γνώση, έχει και τη συνείδηση ενός εν ζωή ενήλικα και τα διλήμματα που τη συνοδεύουν. Σαν σωστός Άμλετ που τον θέλει ο McEwan να είναι, βάζει  το λώρο του στη θέση του κρανίου και τον περιεργάζεται  για να καταλάβει αν πρέπει γίνει ή να πάψει να είναι.

Το βιβλίο δεν έχει δράση. Όλη του η τέχνη βρίσκεται στη γραφή του McEwan η οποία είναι αποκαλυπτική. Ομολογώ ότι, πέραν της Ακτής, δεν είχα διαβάσει άλλο του βιβλίο. Αυτό που μου άρεσε όμως κάθε φορά που ερχόταν ένα νέο βιβλίο και διάβαζα το οπισθόφυλλο, ήταν ότι δεν έβλεπα θέματα επαναλαμβανόμενα και συγγραφικές μανιέρες. Κάθε βιβλίο, άλλο θέμα, άλλο ύφος. Πρέπει να είσαι μεγάλος τεχνίτης του λόγου, λογοτέχνης με όλη τη σημασία της λέξης, για να το καταφέρνεις αυτό. Αντίστοιχες τεχνικές ικανότητες και συγγραφικά ακροβατικά απαιτεί το να βασίσεις μια ολόκληρη ιστορία σε ένα ομιλών έμβρυο. Πρόκειται όμως για έναν πολύ εξασκημένο συγγραφέα, που δεν αφήνει τίποτα να θολώσει ή να ανακόψει την εξέλιξη της πλοκής του. Οι προσδοκίες μου είχαν εκτοξευθεί από τη μέρα που ήρθε το αγγλικό hardback. Δεν απογοητεύτηκα.

Who-is-who: "Το καρυδότσουφλο" του Ian McEwan, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη (€12,20)
Γιατί να το διαβάσω: Γιατί είναι πιουρ τζίνιους.
Σε ποιους απευθύνεται: Στους λάτρεις του συγγραφέα, του αγγλικού φλέγματος, του Άμλετ και, κυρίως, της καλής λογοτεχνίας. 



Σ.


Πέμπτη 11 Ιανουαρίου 2018

"The Vegetarian" της Han Kang.

Μπούκερ Αλέρτ!!! Μιλάμε για το πολυαγαπημένο Vegetarian της Νοτιοκορεάτισσας Han Kang, που τιμήθηκε με το εν λόγω βραβείο το 2016. Δυστυχώς δεν έχει ακόμα μεταφραστεί στα ελληνικά (και πολύ με ιντριγκάρει να το πιάσω στα χέρια μου),οπότε διάβασα την αγγλική έκδοση, από εκδόσεις Granta, σε μετάφραση της Deborah Smith (μια μετάφραση που έχει προκαλέσει μεγάλο κοντρόβερσι στους λογοτεχνικούς κόσμους.) Το εξώφυλλο - δεν το συζητώ - ένα όνειρο. 
Το διάβασα το καλοκαίρι που μας πέρασε, στις ανεμοδαρμένες παραλίες των Κουφονησίων (και οι μισές σελίδες έγιναν δωρεά στον Ποσειδώνα - ακόμα κυνηγάει τη σελίδα 12 το παλικάρι από δίπλα). Οι Ιαπωνοκορεάτες ήταν ανέκαθεν στην κορυφή της λίστας μου (δώστε Νόμπελ στο Μουρακάμι να τελειώνουμε). Η διαφορά στην νοοτροπία τους και ο τρόπος που αυτή μεταφράζεται μέσα από τις λογοτεχνικές φωνές τους, με μαγεύει. Αυτό όμως που κυριολεκτικά με τρελαίνει είναι ο τρόπος που παντρεύουν το ρεαλισμό με το υπερρεαλιστικό στοιχείο, φέρνοντας ένα αποτέλεσμα τόσο φυσιολογικό, όσο και το να πιεις ένα ποτήρι νερό γιατί δίψασες. 
Έτσι λοιπόν, στο εν λόγω μυθιστόρημα, παρακολουθούμε τη μετάλλαξη της Yeong-Hye, από πρότυπο σεμνής και μετρημένης συζύγου σε ένα ψυχρό, αποστασιοποιημένο και άκρως φοβισμένο πλάσμα, που κλείνεται σε μια προσωπική παράνοια - όπως μεταφράζεται από το περιβάλλον της - η οποία την οδηγεί στο χαμό.
Η ιστορία εκτυλίσσεται χωρισμένη σε τρία κεφάλαια που εκφράζουν τρεις διαφορετικές οπτικές πάνω στην ιστορία. Το πρώτο κεφάλαιο είναι η πλευρά του συζύγου, το δεύτερο του κουνιάδου και το τρίτο της αδερφής. Να σημειωθεί ότι η πρωταγωνίστρια εκφράζεται ελάχιστα μέσα στο βιβλίο, με αποτέλεσμα να μαθαίνουμε την ιστορία κυρίως από τρίτους. Η δική της ιστορία δε μετράει. Την έστησαν στον τοίχο και την καταδίκασαν για τη διαφορετικότητα και τις επιλογές της, χωρίς καν να προσπαθήσουν να την ακούσουν. Σάουντς φαμίλιαρ; Μήπως μπορούμε να αντιστοιχίσουμε σε αυτήν την αλληγορία διάφορες "αδικίες" στις απανταχού κοινωνίες;  Νομίζω αυτό ήταν και το πόιντ της συγγραφέως. Στήνει μια ιστορία - γροθιά στο στομάχι και την ντύνει με τόσο δυνατές εικόνες,που το συναίσθημα έρχεται χωρίς μεγάλη προσπάθεια. Προσοχή όμως, απέχει παρασάγγας από το μελό. 
Αν έχετε ευχέρεια στην αγγλική γλώσσα και είναι στη λίστα σας - και αν δεν είναι, πρέπει να μπει - να το διαβάσετε ασαπ. Είναι διαμαντάρα. 

Who-is-who: "The Vegetarian" της Han Kang, κυκλοφορεί από εκδόσεις Granta. (€11,94)
Γιατί να το διαβάσω: Για τις δυνατές εικόνες που δημιουργεί και το λιτό, κρυστάλλινο ύφος που ξεγυμνώνει την υποκρισία της σύγχρονης κοινωνίας. 
Σε ποιους απευθύνεται: Στους φίλους του κοινωνικού είδους, αναγνώστες "βραβείων" και μη.

Σ.                                                                                                                                                                 

Δευτέρα 1 Ιανουαρίου 2018

"Άσωτοι" του Greg Jackson.

Άιμ μπακ! Μετά από - μόλις - 22 μήνες απουσίας (που κανονικά θα έπρεπε να περιμένω να γίνουν 23, γιατί απεχθάνομαι τους ζυγούς αριθμούς), είπα να κάνω το μεγάλο καμ μπακ, εν είδη νιου γίαρ ρεζολούσιον, και να το κρατήσω για λίγο παραπάνω αυτή τη φορά. Αφορμή για τη μεγάλη επιστροφή, οι "Άσωτοι" του Greg Jackson από τις πολυαγαπημένες εκδόσεις Αντίποδες.
Για να ξεκαθαριστώ από την αρχή - δύο πράγματα δεν μου αρέσουν στη λογοτεχνία (εκτός από τη Μαντά και τη Δημουλίδου): οι Αμερικάνοι και τα διηγήματα. Οι μεν γιατί είναι πολύ έξω από τη νοοτροπία, την ιδιοσυγκρασία και τις εικόνες που μου αρέσει να διαβάζω και τα δε, γιατί τα βρίσκω πολύ δύσκολα σαν είδος εν γένει, ώστε να είναι επιτυχημένο το αποτέλεσμα. Αλάς, έπεσε στα χέρια μου τούτο το βιβλίο, το οποίο είναι συλλογή διηγημάτων Αμερικανού συγγραφέα. Σαξές στόρι. Ήταν όντως. Δεν το περίμενα. Αν και δεν με έχουν απογοητεύσει μέχρι τώρα οι Αντίποδες, οπότε θα έπρεπε να το περιμένω.
Οκτώ ιστορίες. Αρχιτέκτονες, κινηματογραφικοί παραγωγοί, συγγραφείς και τενίστες, οι περισσότεροι στα σαραντα-βγάλε, συχνά απόφοιτοι ελίτ πανεπιστημίων - της Ανατολικής Ακτής αλλά και της ζωής - άλλοι με πολλά υποσχόμενο μέλλον, άλλοι στο χείλος του γκρεμού. Σύγχρονοι χαρακτήρες, δύσκολοι χαρακτήρες, σαν καφές χωρίς ζάχαρη ώρες ώρες - δεν καταπίνονται εύκολα, είναι όμως ορίτζιναλ - με αντεργκράουντ στοιχεία και φλάσμπακς σε "άτακτο" παρελθόν με σεξ, ντραγκς και ροκ εντ ρολ. Είναι πετυχημένη συνταγή λέμε. Επίσης , δεν μου λείπει το τέλος στις ιστορίες, όπως συχνά συμβαίνει στα διηγήματα. Εννοούνται μεν πράγματα, αλλά ολοκληρώνεται το ηθικόν δίδαγμα.
Στα συν (γιατί άι σάμταιμς τζατζ δε μπουκ μπάι δε κάβερ) το αισθητικά υπέροχο (όπως πάντα) εξώφυλλο. Βίντατζ, αμερικάνικη αισθητική, λάικ.

Who-is-who: "Άσωτοι" του Greg Jackson, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αντίποδες. (€13,8)
Γιατί να το διαβάσω: Για τους δυνατούς χαρακτήρες και το σύγχρονο ύφος. Ανάγνωσμα επιπέδου.
Σε ποιους απευθύνεται: Στους αναγνώστες σύγχρονης, κοινωνικής λογοτεχνίας, που αρέσκονται στον προβληματισμό και την απέριττη λογοτεχνία.




Σ.                                                                                                                                                            

Πέμπτη 3 Μαρτίου 2016

"Amour" - Ερωτική Ανθολογία

Μετά από απουσία ενάμιση μήνα, πρόβες, πρεμιέρα, 6 παραστάσεις και ένα μυαλό σούπα, επέστρεψα με το τελευταίο (και μοναδικό) βιβλίο που κατάφερα να διαβάσω. Δώδεκα κλασσικοί Γάλλοι συγγραφείς και τα πιο χαρακτηριστικά "ερωτικά" αποσπάσματα του έργου τους.
Δεν είμαι φαν των συλλογών γενικά, δε μου αρέσουν τα διηγήματα (με εξαιρέσεις βέβαια, βλέπε το "Γκιακ" του Παπαμάρκου ή "Το χάδι" του Στεφανίδη), γιατί μου αφήνουν την αίσθηση του ανικανοποίητου. Θέλει πολλή μαστοριά για να καταφέρεις να δημιουργήσεις κάτι ολόκληρο μέσα σε λίγες σελίδες, με αρχή-μέση-τέλος, κορύφωση και συναίσθημα και επίγευση. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με τις ανθολογίες. Το να διαβάζεις ένα απόσπασμα από ένα έργο, ένα-δύο κεφάλαια, άντε να σου δώσει μια πολύ πρώτη γεύση του ίδιου του έργου. Και πως μπορείς να διαλέξεις το πιο "χαρακτηριστικό" απόσπασμα ενός βιβλίου; Και θα είναι χαρακτηριστικό και σημαντικό μαζί; Θα σου δίνει όλο το έσσενς του βιβλίου ή θα πρέπει μετά να πάρεις να διαβάσεις και το ίδιο το βιβλίο για να συνδέσεις τα κομμάτια;
Θέλεις επειδή είναι Γάλλοι, θέλεις επειδή είναι κλασσικοί, είναι και το μαγικό χεράκι της Έφης Κορομηλά, η συγκεκριμένη ανθολογία είναι άκρως ενδιαφέρουσα και απολαυστική. Είπαμε, είναι δώδεκα (το ομολογώ ήξερα μόνο τους δέκα, τους 8 τους έχω διαβάσει κιόλας.) Ζολά, Δουμάς, Μπαλζάκ, Ντε Σαντ, Φλωμπέρ, Σταντάλ, Καζανόβα, Κρεμπιγιόν, Μωπασσάν, Ντε Νερβάλ, Αββάς Πρεβό, Ντιντερό. Κουάιτ ε λιστ. Συλλογή κοσμημάτων. Το ένα πιο ξεχωριστό από το άλλο. Χωρίς καμία αίσθηση ανικανοποίητου. Από τη Μαργαρίτα Γκωτιέ ως τη Μανόν Λεσκώ, και από την Κόμισσα ντε Μορσώφ ως την Αυγουστίνα ντε Βιλμπλανς, βλέπουμε όλα τα στάδια της αγάπης, του πόθου, της λαγνείας και τελικώς, του έρωτα, πραγματικού, φαντασιακού ή πλατωνικού. Στα μπόνους, η απαράμιλλη τέχνη των συγγραφέων που σου δίνει την ευχαρίστηση της ανάγνωσης, άσχετα από τη θεματολογία.

Who-is-who: "Amour" - Ερωτική Ανθολογία, επιμέλεια Έφη Κορομηλά, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αιώρα.
Γιατί να το διαβάσω: Ζολά, Δουμάς, Μπαλζάκ, Ντε Σαντ, Φλωμπέρ, Σταντάλ, Καζανόβα, Κρεμπιγιόν, Μωπασσάν, Ντε Νερβάλ, Αββάς Πρεβό, Ντιντερό. Χρειάζεται κάτι άλλο;
Σε ποιους απευθύνεται: Στους λάτρεις της κλασσικής λογοτεχνίας, σίγουρα. Επίσης, σε όσους θα ήθελαν να πάρουν μια γεύση από κλασσικούς χωρίς να πάρουν όλο το βάρος του έργου τους.




Σ.

Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2016

"Τζιοκόντα" του Νίκου Κοκάντζη.

Λιγότερο παραγωγική σε αναρτήσεις αυτή η εβδομάδα, είχε όμως ένα αναγνωστικό χάιλαϊτ. Αποφάσισα να διαβάσω στο ρεπό μου αυτό το βιβλίο, για το οποίο είχα ακούσει εξαιρετικά λόγια από τον προϊστάμενό μου-καμία σχέση τα γούστα μας στα βιβλία, ουδεμία όμως-και μου κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον η περιγραφή στο οπισθόφυλλο (αν και αυτό το "ι" στο Τζιοκόντα μου τη βαράει ιδιαιτέρως, για να πω και τα στραβά μου.)
Για να ξεκινήσω από τα βασικά. Αληθινή ιστορία, Θεσσαλονίκη εν μέσω γερμανικής Κατοχής , δύο γειτονικά σπίτια, μια οικογένεια Ελλήνων και μια Εβραίων, ο έρωτας του Νίκου και της Τζιοκόντας. Θα μου πείτε, ακόμα μία ιστορία για τον πόλεμο και την κατοχή και τους Εβραίους. Όχι. Λάθος. Μέγα λάθος. Έχουν γραφτεί πάμπολλα βιβλία με αυτό το θέμα και για αυτήν την περίοδο. Σαν αυτό όμως, δεν έχω διαβάσει άλλο. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο συγγραφέας βρήκε το κουράγιο να το γράψει τριάντα(!) χρόνια μετά (το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1975 και μεταφράστηκε και σε 6-7 γλώσσες). Μιλάμε για έναν ύμνο. Μια ελεγεία στον έρωτα. Η ιστορία αυτή ξεχειλίζει από αγάπη και έρωτα. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Ο έρωτας του Νίκου και της Τζιοκόντας. Δύο άνθρωποι που βιώνουν συναισθήματα και καταστάσεις που πολλοί θα εύχονταν να γευτούν έστω και μια μέρα στη ζωή τους. Συναισθήματα τόσο δυνατά και σαρωτικά, που σε κάνουν να ξεχνάς ότι διαβάζεις για δύο παιδιά.  Γιατί παιδιά είναι. 14 και 15 χρόνων. Ο πόλεμος δεν υπάρχει, παρά μόνο σαν φόντο στην ιστορία. Δε βλέπουμε τίποτα από τις γνώριμες πλέον φρικαλεότητες της εποχής. Για το συγγραφέα δεν έχει τίποτα άλλο σημασία, παρά να αποτυπώσει στο χαρτί τις αναμνήσεις του. Και το κάνει με τρόπο ιερό, στη μνήμη της αγαπημένης του που χάθηκε τελικά στα κρεματόρια.
Το Ολοκαύτωμα και η περίοδος του ΒΠΠ, είναι μια θεματολογία που με συγκινεί αφάνταστα και δεν με κουράζει να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω για αυτή (ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία είναι η "Σερενάτα" του Λιβανελί, στην οποία θα αφιερώσω σίγουρα μια ανάρτηση στο άμεσο μέλλον.) Αυτό το βιβλιαράκι, όμως με άγγιξε όσο κανένα άλλο. 102 σελίδες συμπυκνωμένων συναισθημάτων. Σπαρακτικό.

Who-is-who: "Τζιοκόντα", Νίκος Κοκάντζης. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
Γιατί να το διαβάσω: Γιατί είναι μια δυνατή ιστορία, αγάπης και αλήθειας.
Σε ποιους απευθύνεται: Παραδόξως σε περισσότερους από ότι δείχνει. Ξαναλέω, το άτομο από το οποίο άκουσα για τη Τζιοκόντα, είναι τελείως κόντρα στο είδος.

(Φωτογραφία δεν έχω, γιατί το βιβλίο ήταν δανεικό.)

Σ.

Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016

"Οι προσκεκλημένοι" του Pierre Assouline.

Απ νέξτ, έχουμε ένα βιβλίο (δυστυχώς) εξαντλημένο, αλλά ουχί ξεχασμένο. Ένα από τα πρώτα βιβλία που διάβασα όταν ξεκίνησα τη δουλειά και αυτό που με έκανε να παρατηρήσω για πρώτη φορά τι πάει να πει "λογοτέχνης". Τεχνίτης του λόγου. Μιλάμε εδώ για έναν συγγραφέα, ο οποίος δεν γράφει απλά για να παραθέσει την ιστορία που κατέβασε το κεφαλάκι του. Διαλέγει με πολλή προσοχή τις λέξεις που θα απαρτίσουν τις προτάσεις του και χρησιμοποιεί το λόγο, σχεδόν όπως ο Καραβάτζο χρησιμοποιεί το φως (τι σακριλέτζο, Θεέ μου).
Βρισκόμαστε σε ένα από τα πιο αριστοκρατικά διαμερίσματα των Παρισίων, όπου η περίφημη Μαντάμ Ντυ ετοιμάζει ένα από τα θρυλικά της δείπνα. Από αυτά με το επιτραπέζιο πλάνο, όπου τα μαχαιροπήρουνα απέχουν αυστηρά 72 εκατοστά μεταξύ τους και οι θέσεις είναι μελετημένες με την διπλωματική ικανότητα του Ταλεϋράνδου,  το κουτί με τα πούρα δίπλα στην είσοδο, το εξεζητημένο μενού που θα έπαιρνε άνετα αστέρι Μισελέν, κτλ κτλ. Καλεσμένοι βέβαια, από πρέσβεις-εν ενεργεία και έκπτωτοι-μέχρι χρηματιστές, σταρ και φιλοσοφίζοντες διανοούμενοι. Όλα είναι υπολογισμένα στην εντέλεια. Η επιτυχία εγγυημένη, όπως πάντα άλλωστε. Αλλά φευ! Κάτι ένα ζευγάρι που ακύρωσε τελευταία στιγμή, κάτι ένας φίλος που ήρθε, αλλά εν τέλει ήταν για άλλον όροφο, πάει στο τραπέζι η ομήγυρις, όπου βρίσκονται μπροστά ΣΤΟ απόλυτο πρόβλημα. Οι προσκεκλημένοι είναι δεκατρείς. Κελ καταστρόφ, κελ ντεζάστρ, κελ γρουσουζιά και τώρα τι θα κάνουμε; Τη λύση θα δώσει ένας εκ των συνδαιτημόνων, ο οποίος έχει τη φαεινή ιδέα να προσκαλέσει στο τραπέζι την οικιακή βοηθό της Μαντάμ, τη Σόνια. Ή, όπως αποκαλύπτεται στη διάρκεια του δείπνου, Ουμελκχεΐρ-η μητέρα της καλοσύνης στη γλώσσα της-η οποία όταν δεν εργάζεται ως καμαριέρα, προσπαθεί να τελειώσει τη διατριβή της στην Ιστορία της Τέχνης στη Σορβόννη. Καλό ε; Ναι. Και όπως παρατηρεί στη σελίδα 158 ο επίτιμος καλεσμένος του δείπνου: "Η παρουσία σας έκανε να βγουν στην επιφάνεια πράγματα που δε βγαίνουν ποτέ. Όλα αυτά που η κοινωνία καταχωνιάζει, ελπίζοντας πως ποτέ κανείς δε θα έχει την κακογουστιά να τα ξεθάψει. Δε χρειάζεται κάτι σπουδαίο. Δεκατρία άτομα, και μετά... Βγαίνει όλη η σκόνη, προκαλεί βήχα, πνίγει..." Σάμζ ιτ απ πέρφεκτλυ.


Who-is-who: "Οι προσκεκλημένοι", Pierre Assouline. Κυκλοφορούσε από τις εκδόσεις Πόλις.
Γιατί να το διαβάσω (αν το βρω): Γιατί ζούμε σε μια υποκριτική κοινωνία και δεν κάνει κακό να δούμε λίγο απ'έξω πως φαίνεται. Και για την εξαιρετική γλώσσα (και μετάφραση από την Ρίτα Κολαΐτη).
Σε ποιους απευθύνεται: Σε αυτούς που αγαπούν το καλό βιβλίο, τους γάλλους συγγραφείς και τη διάχυτη ειρωνεία.


Σ.


Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2016

"Το βιβλίο της Κατερίνας" του Αύγουστου Κορτώ.

Και πάμε λοιπόν στο πρώτο μας βιβλίο. (Ναι, ξεκινάω πρόταση, παράγραφο, κείμενο ολόκληρο με "και". Μ'αρέσει το "και". Κουβαλάει κι άλλα πολλά μαζί του.) Δε δυσκολεύτηκα καθόλου να κάνω αυτήν την επιλογή, εντούτοις, προσπαθώ χρόνια να βγάλω ένα τοπ-φάιβ αγαπημένων βιβλίων, αλλά δεν... Το βιβλίο αυτό δεν είναι καινούριο, ούτε και παλιό. Δεν είναι εξαντλημένο ούτε και ξεχασμένο. Επιμένει να είναι μπεστ-σέλλερ ΚΑΙ σολντ άουτ σαν παράσταση. Και όχι άδικα. Είναι ένα βιβλίο που δεν χρειάζεται συστάσεις. Το μόνο που χρειάζεται, είναι να αφεθείς στις 252 του σελίδες και αυτές θα σου δείξουν το δρόμο. Έναν δρόμο που, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται δύσκολος και στενάχωρος.
"Αυτό το βιβλίο δεν έχει σκοπό να πληγώσει κανέναν, εκτός απ' αυτούς που θα το διαβάσουν." -μας λέει η Κατερίνα. Πράγματι, δεν περιμένει κανείς κάτι διαφορετικό από ένα αφήγημα που διηγείται τη ζωή μιας γυναίκας που πάλεψε και νικήθηκε από την ψυχική ασθένεια. Μια αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, σκληρή, ωμή, ζωντανή, αληθινή. Χωρίς στολίδια, φτιασίδια και ωραιοποιήσεις. Ένα οικογενειακό πορτραίτο όπου, αν παρατηρήσει προσεκτικά, κάθε αναγνώστης θα ανακαλύψει ένα μικρούλι χαρακτηριστικό από το δικό του "μαύρο" οικογενειακό πίνακα. Η "Κατερίνα" όμως δεν είναι "μαύρη".
Κάθε φορά που παρουσιάζω αυτό το βιβλίο σε ένα νέο αναγνώστη, που δεν έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται, ακούω ακριβώς την ίδια φράση. Μα καρμπόν όμως. "Άπαπα μαυρίλα, πολύ βαρύ πράγμα, θα με πιάσει κατάθλιψη." Ναι, φαινομενικά το να διαβάζεις για μια γυναίκα που έπασχε από μανιοκατάθλιψη είναι βαρύ κι ασήκωτο. Και εδώ μπαίνει ο συγγραφέας. Δεν θα κρύψω τη λατρεία μου.  Είμαι φαν. Τον διαβάζω. Τον αγαπώ. Το αξίζει και με το παραπάνω. Γιατί αυτός ο άνθρωπος έγραψε ένα "σκοτεινό" βιβλίο, που με γέμισε φως, ζεστασιά και αισιοδοξία. Αυτό είναι που προσπαθώ να περάσω στους άλλους. Ότι δε σε κάνει να θες να δαγκώσεις φλέβα. Σε κάνει να θες να δαγκώσεις σοκολάτα. Και το διπλανό σου-γνωστό ή άγνωστο-γιατί ή ζωή είναι πολύ μικρή για να μην αγαπάμε. Έχει πολύ αγάπη μέσα. Την αγάπη της Κατερίνας στον Πέτρο, στον Τάσο, στο Χατζιδάκι, στον Τσιφόρο-αγάπη που έδωσε, αγάπη που ήθελε να δώσει και αγάπη που δεν κατάφερε να δώσει.

Αυτά με τα φιλολογικά. (και δεν είμαι και φιλόλογος τρομάρα μου.)
Στο τεχνικό κομμάτι τώρα,.
Who-is-who: "Το βιβλίο της Κατερίνας", Αύγουστος Κορτώ. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
Γιατί να το διαβάσω: Γιατί είναι απλά ΣΥ-ΓΚΛΟ-ΝΙ-ΣΤΙ-ΚΟ. (πεζό και τετριμμένο, είναι όμως.)
Σε ποιους απευθύνεται: Σε όλους όσοι διαβάζουν επειδή αγαπούν τα βιβλία και θέλουν να παίρνουν κάτι από αυτά. (Θα πάρετε πολλά.)


Σ.